بســـــــم  ِ اللهِ الرَّحمــــــن ِ الرَّحیــــــــــم

یا مُقـلبَ القُـلوب ِ وَالاَبصار

یا مُدَبرَ اللیـــــل ِ والنَّـــهار

یا مُحَوِل الحُـول ِ و الاَحوال

حَوِّل حـــالِنا اِلـــی الاَحسَـــــــن ِ الحـــال

بهار رسید بدون آنکه هجرت پرندگان را دیده باشم و خش خش برگها را در گوش کسی نجوا کنم.

بهار رسید و زیباترین شکوفه های عشق بر دلهای عاشقان جوانه زد.

پائیز کوچ کرد و تو بهانۀ آن بودی! تو آمدی! چرا نیامده رفتی؟

و دغدغه های دائمی و دلبستگیهای عصر عشق را با خود بردی!

بمان !! تو که آمدی ، میدانی؟ تنهایی من دست آویزی شد برای دلم!!

و من همیشه برای دلتنگی ام کاغذ را بهانه کردم !

بهار آمد و تو هم آمدی. می دانی که تو خاطره انگیزترین قصۀ این فصلی؟

بمان !! چرا باز باران را بهانه کردی تا به شهر ابرهای کاغذی برگردی! بیا و مرهمی باش بر روح خستۀ

من ، بر من ببار! کویر دل من خود تشنۀ این باران است!

ببین خسته ام ، خسته از تکرار، از بودن ، از رفتن ، حتی از رفتن !!

خسته از عشق ، خسته از هر چه رنگ تعلق دارد!

در خلوت تنهایی های رنگ و رو رفته ام پس کجایی؟ تو کجای این رنگین کمان غم رنگ منی؟

باران ، سکوت ، شب ، تنهایی ، شعر، پاییز ، ....!! بهار کو؟

پس بهار را کجا پنهان کردی ؟ آمدی ، با خود بردی؟ یا نیامدی و هنوز نیاوردی ؟

میخواهم بهار را به تو بسپارم ! تا جوانۀ دلت را به عشق آن پیوند بزنی.

بشنو! شنیدی؟ آواز ناودان ها ، رقص شبنم روی برگها ؟

آه ... باران آمد ، گفتم نرو باران را بهانه نکن !!

گفتم بمان در شهر دلتنگی های من ، من خود به باران اشکت نیاز دارم !!

بغضم را می شکنم چون باران با من هم صداست.

کاش این روزها می رفتند ، اینها مسافران غریبند ، من نمی شناسم آنها را !

کاش زمان می ایستاد ، نه نه !!  کاش زمان به سرعت می گذشت ، من این روزها را نمی خواهم.

می روم باز در باغ شعرهایم ، همان جا که دلتنگی هایم را از بهر کردم ،

می روم در قالب خیال خود تا رسیدن بهار می مانم!

تو هم زود بیا !! باران آمد !! پس دیگر باران را بهانه نکن ....!!

دوستت دارم تا همیشه ... تا ابد ... دوستت دارم تا جنون ... تا دیوانگی ... دوستت دارم تا گریه ... تا بهانه ... دوستت دارم تا خاطره ... تا مهربانی ... دوستت دارم تا نوازش ... تا بوسه ... دوستت دارم تا انتظار ... تا تحمل ... دوستت دارم تا زخم ... تا ضربه ... دوستت دارم تا شکستن ... تا عذاب ... دوستت دارم تا امید ... تا خیال ... دوستت دارم تا دوباره ... تا دیدار ... دوستت دارم تا عشق ... که برتر و بدتر از آن نمی شناسم ... دوستت دارم

عشق من ، ای تنها بهانه بودنم از تو می گویم ، از قصه شیرین زندگی که با تو آغاز کرده ام و تا پایان این راه همسفرت خواهم بود ، از تو می گویم از لحظه های تلخ و شیرینی که پا به پای تو در مسیر زندگی ام پیش رو داشتم ، ای شریک زندگی ، ای همسفر جاده های تنهایی ، مونسم ، یار و یاورم بدان که برای همیشه با توهستم و تا آخرین لحظه نیز آغوش گرمم پذیرای حضور توست همسفر عزیزم دوست دارمت و برای این دوست داشتنم هزاران گل یاس سفید را که نمادی از خوشبختی است تقدیمت می کنم به امید آنکه زندگیمان در طلوع خورشید هستی جاودان بماند

بهت نگفته بودم که دنیا پر فریبه

رنگ چشای آبیت همیشه بی رغبیه

بهت نگفته بودم که عشق ما معماست

حل معمای ما بدست یک آشناست

بهت نگفته بودم ستاره ها با ماه اند

گلای سرخ باغچه همیشه بی گناه اند

بهت نگفته بودم کوچه دل بن بسته

علامت رو قلبم یه خطی شکسته

بهت نگفته بودم آسمونت ابری

دیدن ماه و خورشید یه رویای سختی

ازاین روزها متنفرم.چرا که حس میکنم این روزهای پایانی ست .دلم در حسرت دیدار دوباره ات می گذرد.چشمانم اشکبار تر از همیشه از ثانیه ها ایراد میگیرد.

اندوه نبو دنت را چگونه سرایم تو ای تنها صدادر خلوت خاموش دلم.شقایق دلم اشفته تر از همیشه به لبخند نسیم بی اعتنایی می کند .تنهایی سراغ خانه ام را می گیردو دلتنگی چون پیچکی. لجوجانه از دیوار خانه ی دلم بالا می رود.

اینک محراب ابروانت کجاست تا نگاهم در انجا نماز عشق بخواند.بغض غروب دیگر بار کوچه کوچه های سینه ی تنگم را می پیماید.وچهرهام دیگر بار با باران اشکهایم سیراب می شود.

به بهانه ی صفا دادن رویاهای خزان روحم بار سفر را به امید خلاصی از دلتنگی می بندم ولی سنگ یاد تو لحظه های شیشه ایم را در هم می شکند.......

کاش می دانستی :

که درون قلبم

خانه ای داری تو

و به ان می گویم

که تویی مونس شبهای دلم. . . . . .

هر لحظه و هر ساعت

دست دردست هم می گذاریم و می گوئیم که یکدیگر را می خواهیم . اما ...

نه در چشمان هم عشق را می خوانیم و نه دردهایمان را می فهمیم..

ما فقط و فقط دست در دست هم گذاشته ایم ...

و افسوس از روزی که دستانمان هم جدا شوند !

و آن لحظه ی جدائی ...

به چشمانت نگاه کردم گفتی :

تا همیشه مال من هستی

به آسمان نگاه کردم ٫ روی تو را دیدم...

در تنهایی هایم صدایت را شنیدم ... ولی ٫ ...

حالا که در آغوشت هستم حتی مرا نمی بینی!

حسرت می خورم به تک بوسه هایی که غریبانه مرا به سفر سپردند و دلتنگم نشدند ...

...٫ اما هنوز هم گرفتار آن نگاه های ژرف و اسیر آغوش توام

حتی اگر مرا نبینی ...